Treść dokumentu
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. w D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 3802/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. w D. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 28 sierpnia 2024 r., nr LOB.501.608.2024.ULC.2 w przedmiocie kary pieniężnej za przekazanie przez przewoźnika nieprawdziwej informacji dotyczącej lotu postanawia: oddalić zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 8 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3802/24, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. w D. (dalej: "skarżąca", "Spółka") na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 28 sierpnia 2024 r. nr LOB.501.608.2024.ULC.2 w przedmiocie kary pieniężnej za przekazanie przez przewoźnika nieprawdziwej informacji dotyczącej lotu.
Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że Spółka w skardze na opisaną wyżej decyzję wniosła również o wstrzymanie jej wykonania wskazując, że poza karą 18.000 zł będącą przedmiotem niniejszego postępowania, na dzień sporządzenia skargi organ wydał 285 decyzji nakładających na skarżącą administracyjne kary pieniężne na łączną sumę wynoszącą 5 184 000 zł.
Ponadto w dalszym ciągu prowadzonych jest setki innych postępowań, które mogą zakończyć się nałożeniem kar pieniężnych.
Wszystkie kary pieniężne zostały nałożone już po upływie 5 lat od dnia wykonania lotu.
Spółka dodała, że nawet hipotetyczne wydanie korzystnego dla niej rozstrzygnięcia nie będzie mogło być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie przyczyni się w żaden sposób do przywrócenia kondycji finansowej do stanu pierwotnego.
WSA zaznaczył, że skarżąca, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nakładającej na nią obowiązek zapłaty należności pieniężnej, nie uprawdopodobniła we wniosku okoliczności wskazujących na możliwość zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.
Skarżąca we wniosku powołała się na inne postępowania, w których organ wymierzył jej karę pieniężną, nie udokumentowała ona jednak w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji finansowej.
Brak pełnych i wiarygodnych danych uniemożliwił sądowi zweryfikowanie, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami uniemożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją.
Dodatkowo wskazał, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia.
Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.