Treść dokumentu
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del.
WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Nadleśnictwa D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 29/22 w sprawie ze skargi Nadleśnictwa D. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 15 listopada 2021 r. znak WI-I.7840.24.14.2021.SM w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych I. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Tarnowskiego z dnia 10 września 2021 r., znak UAB.6743.4.62.2021; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz Nadleśnictwa D. kwotę 1227 (jeden tysiąc dwieście dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wyrokiem z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 29/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Nadleśnictwa Dąbrowa Tarnowska na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 15 listopada 2021 r., znak: Wl-1.7840.24.14.2021.SM, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Tarnowskiego z dnia 10 września 2021 r., znak: UAB.6743.4.62.2021, o wniesieniu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt "2" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.
U. z 2020 r. poz. 1333 z ze zm.), zwanej dalej "P.b.", sprzeciwu do zgłoszenia Nadleśnictwa Dąbrowa Tarnowska, dotyczącego przebudowy drogi leśnej LINIA VII w Leśnictwie Bielcza, polegającej na wykonaniu 6 szt. mijanek na drodze jednopasmowej o nawierzchni tłuczniowej na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości Wierzchosławice, gmina Wierzchosławice - podnosząc, że zgłaszana inwestycja narusza art. 29 ust. 1 i 2 P.b., wskazując jednocześnie, że wykonanie tych robót podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę w myśl art. 28 P.b.
Sąd I instancji wskazał na treść art. 3 pkt 7a P.b. (definicja "przebudowy"), art. 4 pkt 1 i art. 34 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.
U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.), zwanej dalej "u.d.p.".
Sąd stwierdził, że przedmiotowa droga leśna nie ma wydzielanego pasa drogowego, a nadto nie ma przepisów prawa, które umożliwiałyby uznanie, że pas drogowy stanowią działki, po których przebiega droga leśna.
Natomiast Sąd zgodził się z organem, że w przedmiotowym wypadku pasem drogowym specyficznej drogi, jaką jest droga leśna jest pas gruntu faktycznie zajęty przez jezdnię i pobocze istniejącej drogi leśnej.
Ponadto Sąd wskazał, że rozważania organu odnośnie planu urządzenia lasu (PUL), świadczą o kompleksowym i wyczerpującym rozpatrzeniu przez organ wszelkich okoliczności mogących mieć wpływ na wynik sprawy.
Organ doszedł na tej płaszczyźnie do prawidłowych wniosków, tj. że na podstawie PUL nie da się określić szerokości drogi leśnej.
Jako nietrafne Sąd uznał zarzuty strony skarżącej nawiązujące do przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów (Dz.
U. z 2006 r.
Nr 58 poz. 405 ze zm.).