Treść dokumentu
I CSK 5858/22 # POSTANOWIENIE 12 września 2023 r.
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marta Romańska na posiedzeniu niejawnym 12 września 2023 r. w Warszawie w sprawie z powództwa I.P. i S.W. przeciwko M. spółce akcyjnej w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 marca 2022 r., V ACa 487/21, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) zł z odsetkami ustawowymi w wysokości odsetek ustalonych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu odpisu niniejszego postanowienia, tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. ## UZASADNIENIE Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywistym uzasadnioną (art. 398⁹ § 1 k.p.c.).
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do przytoczonych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 398⁹ § 1 k.p.c.
Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia zagadnień prawnych (art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c.), które przedstawił w formie pytań: (a) „Czy w przypadku oceny, że postanowienia zawarte w umowie kredytu waloryzowanego kursem waluty obcej, odnoszące się w swej treści do przeliczeń przy uruchomianiu kredytu i jego spłacie, według kursów z Tabeli kursowej publikowanej przez bank na podstawie art. 111 ust. 1 pkt 4 prawa bankowego, stanowią niedozwolone postanowienia umowne, w rozumieniu art. 385¹ k.c., i tym samym nie wiążą konsumenta ex tunc, realizujące cel dyrektywy Rady 93/13 jest przywrócenie sytuacji prawnej i faktycznej konsumenta, jaka istniałaby w braku tego nieuczciwego warunku, poprzez zwrot kwoty nienależnie pobranych przez bank stanowiących różnicę pomiędzy kwotami uiszczonymi na podstawie kwestionowanych klauzul umownych, a kwotami, jakie byłyby należne gdyby do powołanych przeliczeń zastosowanie miał obiektywny kurs np. średni kurs NBP, i czy poprzez zwrot tak ustalonego nienależnego świadczenia doszłooby do przywrócenia między stronami równowagi, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 Dyrektywny 93/13 czy też realizacja celu dyrektywy następuje poprzez unieważnienie umowy kredytu i zasądzanie na rzecz kredytobiorcy wszystkich spełnianych świadczeń?”; (b) „Czy w świetle zasady pewności prawa, gwarantowanej przez art.