Treść dokumentu
# # UCHWAŁA Dnia 20 listopada 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie: - Prezes SN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący) - SSN Marek Siwek (sprawozdawca) - SSN Zbigniew Korzeniowski Protokolant sądowy Anna Tarasiuk po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej, na posiedzeniu w dniu 20 listopada 2024 r., przy udziale prokuratora Ł.
K. z Instytutu Pamięci Narodowej Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni Narodowym w Ł., prokuratora Z.
K. z Instytutu Pamięci Narodowej Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni Narodowym w B. i prokuratora R.
I. z Instytutu Pamięci Narodowej Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni Narodowym w B. oraz SSN Andrzeja Tomczyka - Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Najwyższego wniosku Instytutu Pamięci Narodowej Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni Narodowym w Ł. z dnia 30 marca 2022 r., wniosku Instytutu Pamięci Narodowej Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni Narodowym w B. z dnia 17 listopada 2022 r. oraz z dnia 20 grudnia 2022 r. o podjęcie uchwały o zezwoleniu na odpowiedzialność karnej SSN w stanie spoczynku X.
Y. za czyny polegające na tym, że: I. w dniu 5 listopada 1982 roku w O., będąc tym samym funkcjonariuszem państwa komunistycznego, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi sędziami tego Sądu - członkami składu orzekającego, rozpoznając na rozprawie sprawę prowadzoną pod sygnaturą [...] przeciwko oskarżonemu B.
M. przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że wydał wyrok skazujący oskarżonego za czyn z art. 282 k.k. z 1969 r. w zb. z art.270 § 1 k.k. z 1969 r. na karę 3 lat pozbawienia wolności, z zaliczeniem tymczasowego aresztowania od dnia 22 września 1982 roku, którą skazany odbył w okresie do dnia 26 marca 1983 r. w sytuacji, gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dawał podstaw do przyjęcia, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamioną przypisanego mu czynu, a orzekając w sposób dowolny, sprzeczny z dowodami zgromadzonymi w toku postępowania, stosując przy tym wykładnię rozszerzającą zakres penalizowanych zachowań uznał, iż B.
M. w dniach 17 i 23 sierpnia 1982 r. wywiesił w miejscach publicznych na terenie S. 7 sporządzony przez siebie ulotek o treści nawiązującej do nieposłuszeństwa przepisom o stanie wojennym oraz wyszydzającej ustrój PRL, podczas gdy zachowanie B.
M. stanowiło wyłącznie wyraz jego prawa do wolności myśli, sumienia i wyznania, obejmujące prawo uzupełniania, w tym publicznego, poglądów i przekonań zagwarantowanego przez Konstytucję PRL i akty prawa międzynarodowego, stosując w ten sposób pokrzywdzonego represje z powodu prezentowanych i wyrażanych przezeń przekonań i poglądów społeczno-politycznych, a tym samym naruszył jego prawa do wyrażania takich przekonań i opinii, które to represje stanowiły poważne prześladowanie z powodu przynależności pokrzywdzonego do określonej grupy politycznej, czym dopuścił się zbrodni komunistycznej, stanowiącej jednocześnie zbrodnię przeciwko ludzkości, polegającej na pozbawieniu pokrzywdzonego wolności na okres trwający dłużej niż 14 dni, działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego oraz interesu prywatnego pokrzywdzonego, tj. o przestępstwo z art. 165 § 2 kk z 1969 r. w zw. z art. 2 ust.
I i art.3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r.