Treść dokumentu
Pismem datowanym na 23 września 2026 r.
R.
P. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wskazał w szczególności, że Skarżący wniósł o wydanie decyzji w ww. przedmiocie 24 kwietnia 2026 r.
Decyzja została wydana 27 października 2026 r. i po podpisaniu przez specjalistów zostanie przesłana Skarżącemu wiadomość o możliwości odbioru decyzji w siedzibie organu, zgodnie z pisemną prośbą Skarżącego.
Poinformował również, że Skarżący miał już prowadzoną sprawę w innych województwach, zaś nieinformowanie o zmianie miejsca pobytu utrudniało prowadzenie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W niniejszej sprawie konieczne okazało się – w pierwszej kolejności – orzeczenie o oddaleniu żądania w przedmiocie przyznania prawa pomocy (pkt 1 postanowienia).
Zgodnie bowiem z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej w skrócie "p.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
O "oczywistej bezzasadności" skargi można zaś mówić wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona.
Dotyczy to w szczególności sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA: z 30.1.2013 r., II OZ 37/13; z 5.3.2013 r., I OZ 152/13; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie: CBOSA).
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczy skargi podlegającej odrzuceniu, z uwagi na jej niedopuszczalność z przyczyn poniżej przedstawionych.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedzane jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia.
Zakres przedmiotowy i podmiotowy dopuszczalności drogi sądowej przed sądami administracyjnymi jest wyznaczony przez pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 1 p.p.s.a.
Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.
Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia (por. postanowienie WSA z 5.11.2020 r., II SA/Wa 1852/20, CBOSA).
Sądy administracyjne w zakresie swej właściwości zajmują się kontrolą działalności administracji publicznej w zakresie określonym w art. 3 § 2-3 p.p.s.a. – która to kontrola polega m.in. na orzekaniu w sprawach skarg na decyzje administracyjne, na określone postanowienia oraz na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, a także na bezczynność lub przewlekłość tych organów w ww. sprawach.
Nie są natomiast powołane do rozpoznawania innych spraw niż sprawy sądowoadministracyjne, w szczególności do rozpoznawania spraw, które należą do właściwości sądów powszechnych.